The Scent of Green Papaya - بوی انبه ی کال

پیشنهاد برای دیدن یک فیلم خوب

امتیاز در (7.1/10) IMDB

"تران آن هونگ" بر خلاف کم کاریش اما توانسته سبک شخصی و بسیار متفاوت خود را معرفی کند. فیلمهایی با فضایی به شدت استلیزه، با استراتژی­های متفاوتِ قصه گویی که، از جمله، بسیار سینمای "یاسوجیرو ازو" فیلمساز بزرگ ژاپنی را به یاد می­آورند. فیلمهایی با عدول از کشمکشها و درگیریهای متداول دراماتیک و حذف بسیاری از نقاط اوج داستانگویی مرسوم و به جای آن تاکید بر ایده­ها و لحظه­هایی که از نگاه داستانگویی متداول لحظه­هایی مرده محسوب می­شوند. و در کنار آن وجه بصری شگفت انگیزي که شاید هر نما از این فیلم را به یک تابلوي نقاشی مملو از زیبایی­ها و جزئیات حيرت انگيز بدل می­کند.

An Education - یک آموزش

امتياز فيلم در (I MDB (7.3/10
انگار که نیستی،چو هستی خوش باش
یک آموزش،اثر جدید کارگردان سوئدی،لان شرفیگ،اثر نو و بدیعی است که در رقابت های اخیر آکادمی اسکار نیز این بداعت از چشم داوران دور نماند و کاندید سه جایزه اسکار شد.فیلمی در مورد لذات زندگی.شرفیگ در اثر جدید خود از زندگی بعنوان گذرگاهی کم عرض یاد می کند که باید از آن گذشت،گذرگاه زیبایی که عبور از آن اندکی زمان می برد،پس ای کاش به جای هراس از کج قدم نهادن،از جای جایش استفاده کرد و لذت برد.ماهیت بدوی فیلم در همان رباعی مشهور عمر خیام خلاصه شده که:چون عاقبت  کار  جهان  نیستی  است،انگار که نیستی چو هستی خوش باش.................

ادامه نوشته

بینوایان - Les Miserables

امتياز فيلم در (I MDB (7.9/10

بینوایان بیش از اونکه یک فیلم باشه، یک اپرای حماسی شورانگیزه. فیلم خیلی خوب و دلنشینی که موفق میشه خودش رو از سایه رمان بیرون بکشه و هویت مستقلی برای خودش دست و پا کنه. فیلمی احساس‌برانگیز که گاهی می‌خندونه و گاهی قلب رو به درد میاره، و نقشش تا مدت‌ها بر پرده ذهن باقی می‌مونه.

 فیلم، اقتباس نسبتا وفادارانه‌ای از رمان رو ارائه داده و تغییراتش جزئی و در جهت جمع و جور کردن داستانه. نکته‌ای که در این فیلم خیلی دوست داشتم، استفاده نو و هوشمندانه از ابزار موسیقی و آوازه. با اینکه چندان طرفدار فیلم‌های موزیکال نیستم، ولی موزیکال‌های زیادی دیدم و میشه گفت که بینوایان از بیشتر فیلم‌های این ژانر یک قدم فراتر گذاشته و از ملودی و آهنگ کلام برای رنگ دادن به شخصیت‌ها استفاده کرده. صدای عمیق و قوی و آوازهای آهنگین ژان والژان (با بازی زیبای هیو جکمن) همونقدر روح بزرگش رو به تصویر می‌کشه که صدای خشک و بی‌روح، و آواز تکرارشونده و منظم ژاور (راسل کرو) که در تمام فیلم چند نت نزدیک به هم و غیر هارمونیک رو پیاپی تکرار می‌کنه و حس تعلیق و ناراحتی در شنونده ایجاد می‌کنه. کوزت (آماندا سایفرد/ایزابل آلن) مثل قناری کوچک و ظریفی، با صدایی سوپرانو و فرشته‌سا، آوازهای پر زیر و بم و رویاگونه‌ای می‌خونه که نوید تمام چیزهای زیبا در زندگی رو با خودش داره؛ و در آواز لطیف، عمیق و قوی ولی گاها لرزان فانتین (ان هاتوی)، ردی از غم و حسرت و امیدهای در هم شکسته وجود داره.

 در این فیلم تقریبا گفتگوی .............................

ادامه نوشته